Het beklimmen van de Kilimanjaro is in alle opzichten een onvergetelijke tocht. Ik wilde mijn doel – het behalen van de Uhuru Peak op 5.895 meter hoogte –bereiken. Dus bereidde ik me zorgvuldig voor. De geplande Machameroute met 5 overnachtingen langs 7 tussendoelen kon ik al snel dromen. Maandenlang ging ik wekelijks trouw naar de sportschool, liet me adviseren over de aanschaf van de benodigde materialen en maakte kennis met het team waarmee ik de tocht zou ondernemen. En ineens was het januari 2020. Eindelijk zou het avontuur beginnen.
Een bijzondere ervaring werd het absoluut, met momenten die ik vooraf niet had voorzien. De start vanaf Macheme Gate begon zo onvergetelijk als voorspeld op één element na: het weer. Regen kwam met bakken naar beneden en de regenoutfit bleef noodzakelijk tot het bereiken van Machame camp op 2.835 meter hoogte. Gelukkig bleef de tweede dag droog en was het elke minuut genieten van de uitzichten op weg naar Shira Camp (3.840 meter). Het stuk naar Lava Tower (4.600 meter) gaf een volgend inzicht. Om de top te bereiken moesten sommigen, waaronder ikzelf, ons tempo verlagen. Het team splitste zich op, maar we vonden elkaar weer in het Barranco Camp (3.950 meter).
Op de Barranco wall, waar daadwerkelijk geklauterd moest worden, bleek samenwerking de juiste manier om het hele team letterlijk de bergwand over te trekken. Op het Karanga Camp (3.995 meter) werd deze mijlpaal met patat gevierd. Nog een ijskoude dag volgde dwars door rotsig gebied richting Barafu Camp (4.673 meter) waar ’s avonds de instructies voor de laatste 1.300 meter werden doorgenomen.
Het laatste stuk van de tocht naar de top begon om 23.00 uur. Gedurende de nachtelijke uren volgde ik de voetstappen van mijn gids. Er leek geen einde te komen aan de donkere nacht. Ergens rond 7.00 uur zou de zon opkomen en Stella Point (5.756 meter) in zicht of misschien al bereikt zijn. Het bleef lang pikkedonker. Mijn hoofd maakte overuren. Wanneer komt die zon eindelijk op? Waar zijn alle anderen? Behalve de voetsporen van mijn gids zag ik niks of niemand, was dit wel de juiste koers? En op het moment dat ik me afvroeg of alles wel zou lukken, gebood mijn gids me te gaan zitten op een rotsblok. Hij gaf me een beker thee en wees in de verte. Tussen de bergtoppen door verscheen de zon en niet ver van mijn rustplek was Stella Point al te zien. Ik lag op koers. Ik juichte en sprong op. Vol energie weer op pad.
Na het passeren van Stella Point ploeterden we door de sneeuw. Ik focuste op mijn ademhaling, die door de ijle lucht steeds moeizamer ging. Zoveel mogelijk genieten van iedere stap, zei ik tegen me zelf. We komen er vanzelf. Stap voor stap. Eindelijk zicht op de beloofde ijsmuren en niet lang daarna Uhuru Peak. Ik was op een hoogte van ruim 5.800 meter met de finish in zicht. En daar gebeurde het. Het weer sloeg om, zodat de laatste tientallen meters om veiligheidsredenen niet meer konden worden afgelegd. Een laatste blik op de top en teleurgesteld draaiden we noodgedwongen om.
Al eindigde ik niet op de precieze plek waar mijn reis om draaide, ik was er dichtbij en het voelde als een prestatie van formaat waar ik met een trots gevoel op terugkijk. Het gezamenlijke doel, de voorbereiding, de benodigde wendbaarheid tijdens de tocht en de behaalde mijlpalen maakte het een onvergetelijke tocht. Het zijn de ervaringen onderweg, die me enorm hebben verrijkt. En terugkijkend is het mooiste inzicht dat mijn reis de basis vormde voor Milestones Marketing. Want met een gedegen plan en de juiste voorbereiding stap ik graag in uitdagende nieuwe projecten, om samen met een team stap voor stap vooruit te komen.
